Գիտական քննարկում բարբառագիտության բաժնում

Գրական հայերենը իր ոճական բազմազանությամբ անվիճելիորեն պետք է կատարի պետական-պաշտոնական, կրթության լեզվի գործառույթը, շարունակի լինել գեղարվեստական գրականության, արվեստի օրինակելի լեզու:

Գեղարվեստական գրականության մեջ բարբառային խոսքի, նաև խոսակցական լեզվի տարրերի՝ ճաշակով և տեղին գործածությունը ստեղծագործությանը համապատասխան երանգավորում է հաղորդում, խոսքը կենդանի և գրավիչ, միջավայրն ավելի արտահայտիչ է դարձնում (ինչպես, օրինակ, Հ. Թումանյանի, Ա. Իսահակյանի և այլոց ստեղծագործություններում):

Կան բարբառներով ստեղծված գրական բարձրարժեք, հանրաճանաչ ստեղծագործություններ (Սայաթ-Նովա, Խ. Աբովյան, Ռ. Պատկանյան և այլք):

Ներկայում խրախուսելի չէ ամբողջապես խոսակցական հայերենով գեղարվեստական երկերի և արվեստի գործերի ստեղծումը, քանի որ խոսակցական լեզուն  հարափոփոխ, անկայուն վիճակ է ներկայացնում, բաղկանում է տարբեր շերտերից, նաև՝ ժարգոնից ու հասարակաբանություններից, պարունակում է հնչյունաքերականական ու բառապաշարային զանազան շեղումներ, որոնք անընդունելի են գրավոր խոսքի տեսանկյունից: