Լրագիր

      Մեր օրերի նշանավոր լեզվաբան, մեծագույն հայերենագետ, ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս Գևորգ Ջահուկյանի հետ հերթական հանդիպմանը նրան նվիրեցի Սահակ Ճեմճեմյանի՝ Վենետիկում մի քանի տարի առաջ լույս տեսած «Նախիջևանի հայոց վարժարանը» գիրքը, որն էլ Ջահուկյան տոհմի արմատների շուրջ մեր զրույցի առիթը դարձավ:
            «Երկու Ճահուկ գավառ է եղել պատմական Հայաստանի կազմում, մեկը՝ Կորճայք կամ Կորճեք նահանգում, մյուսը՝ Սյունիքի նախիջևանյան հատվածում,– ասում է ակադեմիկոսը:– Ես միշտ մտածել եմ՝ որտե՞ղ է մեր տոհմի բնօրրանը, ո՞ր Ճահուկից է բխում իմ ազգանունը»:

ՎԻԼԱՆԵԼ

Ա´խ, իմ թռչնակը թռավ,
Որ հավիտյան հետ չգա,
 Ոսկե քնարս տարավ:
 
 
 
 
 (ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒՄ ԵՆ ԻՆՍՏԻՏՈՒՏԻ ԳԻՏԱՇԽԱՏՈՂՆԵՐԸ)
        Մեր գյուղում ամեն տուն իր ծառն ուներ: Բազմաթիվ մրգատու ծառեր ու խաղողի ընդարձակ այգիներ ունեցող ամեն ընտանիք, այդ ամենից անկախ, մի առանձնահատուկ ծառ ուներ, որի հետ տունը լիարժեք տեսք էր ստանում, նաև հոգևոր ամբողջություն կազմում:
        Մեր տան ծառը մեր թթենին էր՝ մեր հսկա, լայնասաղարթ ու երկնասլաց թթենին: Նա յուրահատուկ հմայք էր տալիս մեր միհարկանի, չարդախավոր-երդիկավոր հին տանը և բոլորիս ապավենն ու հպարտությունն էր: Աշխարհի ամենաբարի, ամենաբերքառատ ու բարեբեր ծառերից մեկն էր նա, որ ոչ միայն ամռան սկզբից մինչև կեսերը մեզ էր պարգևում իր անուշահամ պտուղները, այլև ողջ ամառը նրա զով ստվերում էին խաղում փոքրերը, աշխատում և հանգստանում մեծերը: Նրա հսկա փչակում տատս խնամքով տեղավորում էր հորս կոշկակարության և իր գորգ ու կարպետ գործելու անթիվ-անհամար գործիքներն ու հարմարանքները: Նրա՝ մեղրի պես քաղցր, 
(ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒՄ ԵՆ ԻՆՍՏԻՏՈՒՏԻ ԳԻՏԱՇԽԱՏՈՂՆԵՐԸ)
           Ես որքան ինձ հիշում եմ՝ այդ բնածին փոքրիկ շագանակագույն բիծը միշտ դեմքիս է եղել՝ ձախ հոնքիս սկզբնամասում: Առաջին հայացքից շատ սովորական խալ էր, որ հոնքիս հետ ձուլվելով՝ շրջված-պառկած ստորակետ էր հիշեցնում, բայց հարազատներիս ու ինձ համար մի ուրիշ, ոչ սովորական խորհուրդ ուներ:
         – Մեռնեմ քո ստորակետին,– արտասվախառն համբուրելով՝ երբեմն ականջիս շշնջում էր ավագ հորաքույրս,– ախր ճիշտ հորդ խալի կրկնօրինակն է:
Նման պահերին ես թախծոտ մի հպարտություն էի ապրում և այլևս չսպասելով աշխարհի ամենատխուր՝ «Հիշո՞ւմ ես հայրիկիդ» հարցին, իմ համադասարանցի՝ հորաքրոջս աղջկա հետ դուրս վազում՝ խաղալու: Իսկ հորաքույրս երկար նայում ու նայում էր իմ հետևից...
        – Վարդանիս խալն է,– տանն ասես հորաքրոջս խոսքը շարունակում էր տատս:– Դու ու խալդ մնացիք հորդ հիշատակն էս աշխարհում, մեռնեմ ջանիդ:

Խորհրդային շրջանի նախկին 37 շրջանների փոխարեն Հայաստանն անկախությունից ի վեր ունի ընդամենը մեկ տասնյակ տարածքային նոր միավորներ` մարզեր, որոնց անունների հանդեպ մամուլը, հեռուստատեսությունը և մասնավոր անձինք երբեմն չեն դրսևորում պատշաճ վերաբերմունք:

          Տարիներ առաջ, երբ ի թիվս մի շարք այլ բնակավայրերի՝անվանափոխվեց Հայկական ԽՍՀ Շամշադինի շրջանը, Գերագույն խորհրդի համապատասխան հանձնաժողովի թյուրիմացությամբ պատմական հայտնի Տավուշ տեղանվան փոխարեն շրջանը ստացավ Տաուշ սխալ ձևը:

      ՀՀ ԳԱԱ Հր. Աճառյանի անվ. լեզվի ինստիտուտում է ծնունդ առել ու ձևավորվել «Ակունք» ազգագրական համույթը՝ հայ երգի մեծ երախտավոր Հայրիկ Մուրադյանի երջանկահիշատակ դստեր՝ Մարո Մուրադյանի ջանքերով։ Անուրանալի է Մարոյի ստեղծած հրաշալի համույթի՝ «Ակունք»-ի դերը հայ ավանդական երգի նկատմամբ հետաքրքրություն, պաշտամունքի հասնող սեր ներշնչելու, ոգևորելու, խանդավառելու գործում։ «Ակունք»-ի ծնունդը երևույթ էր, ազգային ոգու զաթոնք, նոր մոտեցում համազգային խնդիրներին և վերջին հաշվով՝ ազգային արժեքների համակարգի վերագնահատություն։ Հայ ավանդական երգը ժողովրդին մատուցելու գաղափարի շուրջը համախմբվեցին ինստիտուտի տարբեր բաժինների գիտաշխատողներ Անի Հանեյանը, Վարագանուշ Առաքելյանը, Երվանդ Մելքոնյանը, Սևակ Ղուկասյանը, Ամալյա Սարգսյանը, Մարինե Հաննեյանը,Պերճուհի Վարդապետյանը, Հովհաննես Զաքարյանը, Նվեր Սարգսյանը և շատ ուրիշներ։ Համույթի ստեղծմանը աջակցել են նաև լեզվի ինստիտուտի ղեկավարները՝ երջանկահիշատակ գիտնականներ Գ. Ջահուկյանը, Ն. Պառնասյանը, Հովհ.Մուրադյանը, Վարագ Առաքելյանը, Սերգեյ Աբրահամյանը, Էդ. Աղայանը։ Կարելի է ասել, որ այդ տարիներին երգում էր ողջ ինստիտուտը։

Հայտարարություններ

Ատենախոսություններ

Էլահեհ Թաղվաեի «Իսֆահանի տեղանունները»

 (թեկնածուական ատենախոսություն)  Ժ.02.02 «Ընդհանուր և համեմատական  լեզվաբանություն»

03.12.2018, ժ.15-ին

Գիտական  ղեկավար...

Հայկ Վալերիի Հարությունյան «Հարֆի հայեցակարգը արաբական լեզվաբանության մեջ. տիպաբանական և համեմատական ուսումնասիրություն»

(թեկնածուական ատենախոսություն)  Ժ.02.02 «Ընդհանուր և համեմատական  ...

 
Education - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.