Գիտական քննարկում հայոց լեզվի պատմության բաժնում

     Ս.թ. հուլիսի 2-ին հայոց լեզվի պատմության բաժնի  քննարկումը  վերաբերում էր   ձեռագիր բառարաններում առկա ձկների հայերեն անվանումներին։

     Բանախոսը նշեց, որ հայ կենդանաբանների վկայությամբ «Հայաստանն իր յու­րա­հատուկ ֆաունայով Կովկասի ամենահետաքրքիր տարածքներից մեկն է: Լինելով լեռնային երկիր և ունե­նա­լով լանդշաֆտների ցայտուն արտահայտված բարձուն­քա­յին գո­տիականություն` Հա­յաս­­­տանը բնորոշվում է իր ֆաունայի տեսակների բազ­մա­զա­նու­թյամբ»: Ըստ գիտնականների՝ ասվածը վերա­բերում է նաև ձկնե­րին:

     XVIII դ. ավանդված ձեռագիր բառարաններն առանձնանում են այնպիսի բառա­շար­­քե­րով, որոնք ընդգրկում  են հաս­կացությունը տե­սակային տա­ր­­­բե­րակմամբ, ինչ­պես, օրինակ, Ականց տեսակք,  Ձիոյ զա­նազան տե­սակք, Չար և պէս­պէս  տե­սակք չա­րի և այլն։  

     Բանախոսը ներկայացրեց Ձկանց զանազան տեսակք բառաշարքում ընդ­գրկ­ված թրաձուկ, վահանաձուկ, գլխան ձուկն, որթձուկն, շունձուկն  բառերը՝ նշելով, որ դրանք ար­ձա­նա­գրվում են Մխ. Սեբաստացու (XVIII դ.),  Մխիթարյան միաբանների՝

XIX դ. հրատարակած բառարաններում, նաև միաբանության հայրերի հայա­գի­տա­կան հե­տա­զոտություններում։